Όταν ξέρεις πως ο Θάνατος έρχεται...

Ήταν απόγευμα του περασμένου Απρίλη κάπου στα Μελίσσια (περιοχή της Αθήνας) και μόλις είχα "μαζέψει" το σμάρι από τήν αυλή των έκπληκτων ιδιοκτητών. Ο μικρός γιος της οικογένειας, δεκάχρονος το πολύ, με ενδιαφέρον είχε παρακολουθήσει την όλη διαδικασία. Είχα μόλις ακουμπήσει τα σύνεργα κάτω και ρουφούσα την πρώτη γουλιά του καφέ όταν με ρώτησε:
- Οι μέλισσες δεν φοβούνται?
- Όχι του απάντησα.
- Το ξέρουν ότι θα πεθάνουν άμα σας τσιμπήσουν?

Ο μικρός δεκάχρονος είχε ήδη κατανοήσει ότι εν τέλει, κάθε φόβος ανάγεται στο φόβο του Θανάτου. Κάθε κακό παραπέμπει στο έσχατο κακό που είναι ο Θάνατος. Δεν φοβούνται μόνον αυτοί που δεν φοβούνται το θάνατο. Και δεν έχουν συνείδηση του κακού μόνον αυτοί που δεν θεωρούν κακό το θάνατο. Ο Θεός υπάρχει μόνο γι' αυτούς που πιστεύουν ότι υπάρχει. Κι αν δεν υπήρχε, έπρεπε να τον εφεύρουμε, λέει ο Βολτέρος. και στην πραγματικότητα αυτό κάνουμε. Ο θάνατος μοιάζει τόσο παράλογος που μόνον ένας πιο μεγάλος απ' αυτόν παραλογισμός θα μπορούσε να καθησυχάσει τους μελλοθάνατους που είμαστε όλοι μας. Και συνεχίζει ο Βολτέρος: "Αν ο Θεός καλώς έκανε τον κόσμο, καλώς έκανε και το θάνατο".

Ο Θεός υπάρχει για κείνους που τον μνημονεύουν θα πει ένας άλλος φιλόσοφος, ο Χάιντεγκερ, που τον κάνουν να παραμένει στη μνήμη τους και δεν υπάρχει για τους άλλους που δεν τον μνημονεύουν και τον ξεχνούν, άρα τον εξαφανίζουν μέσα στο Μηδέν. Που για το μεγάλο φιλόσοφο δεν είναι παρά μια κατάσταση παντελώς κενής μνήμης. Συνεπώς κατάσταση απόλυτης λήθης. Θυμάμαι, άρα κάνω να υπάρχει αυτό που θυμάμαι. Διαβάστε και την "Αθανασία" του Κούντερα.
"Να ζεις, δεν υπάρχει καμιά ευτυχία σ΄αυτό. Να ζεις: να περιφέρεις στον κόσμο το επώδυνο εγώ σου. Αλλά να είσαι, να είσαι είναι ευτυχία. Είναι: το να μεταμορφώνεσαι σε κρήνη , σε πέτρινη δεξαμενή μέσα στην οποία το σύμπαν κατεβαίνει σαν χλιαρή βροχή".
Όλοι θέλουμε οι επιγενόμενοι να μας θυμούνται όπως εμείς θα θέλαμε. Να μας θυμούνται, να μείνει το όνομά μας. Όπως μείνει, όσο μείνει, το όνομα που θα γράψεις στον τοίχο του δημόσιου αποχωρητηρίου, ή το μονόγραμμά σου που θα σκαλίσεις στον κορμό του δέντρου. Όλοι κυνηγούμε με πείσμα την αθανασία δια της μνήμης. Ίσως υποπτευόμαστε ότι το χριστιανικό "αιωνία ή μνήμη" αναφέρεται στη μνήμη του θεού και όχι των συγγενών και των φίλων. Όμως τι νόημα έχει να σε θυμάται ο Θεός όταν όλοι θα σ' έχουν ξεχάσει? Και δώστου βλακώδη ποιήματα γραμμένα σε στιγμές υπαρξιακού ιλίγγου, όπως θα 'λεγε ο Σαρτρ, και δωσ' του μυθιστορήματα και blogs που γράφονται με την ανομολόγητη πρόθεση να μείνει το όνομά μας.
Έχουμε πείρα θανάτου από θανάτους των άλλων που είδαμε, όμως εμπειρία θανάτου είναι αδύνατο να έχουμε. Διότι τη στιγμή ακριβώς που την αποκτούμε, την ίδια στιγμή τη χάνουμε, σ' αυτό το κλάσμα του δευτερόλεπτου που σβήνει το κερί.
Παραμυθία ονομάζουμε κάθε παρηγορητικό σύστημα ιδεών και απόψεων για το τραγικό γεγονός του προσωπικού μας θανάτου, που θα επισυμβεί οπωσδήποτε είτε πιστεύουμε στην άλλη ζωή είτε δεν πιστεύουμε, είτε φροντίζουμε για τη σωτηρία της ψυχής μας είτε την αφήνουμε και αυτή να εξαφανιστεί μαζί με το σώμα, αν είμαστε άνθρωποι λογοκρατούμενοι και ελάχιστα επιρρεπείς σε παραμυθίες που δεν έχουν σχέση με το νου. Όπως και νάναι πάντως , η παραμυθία κάνει καλό και δεν έχουμε παρά να διαλέξουμε μια από την τεράστια σειρά που υπάρχει στη φιλοσοφική σκέψη, καθώς και στη θρησκευτική σκέψη, που είναι μια εκλαϊκευμένη παραλλαγή της φιλοσοφικής σκέψης για χρήση από ανθρώπους ελάχιστα φιλοσοφημένους.
Η ζωή είναι θάνατος. Το μόνο που χρειάζεται για να πεθάνεις είναι να είσαι ζωντανός. Ο θάνατος είναι προϋπόθεση για να υπάρξει ζωή. Οι "αθάνατοι" δεν θα μπορούσαν να διαιωνίσουν το είδος. Άλλωστε δεν θα υπήρχε λόγος!
Φιλόσοφος είναι ο εραστής της σοφίας που δεν αξιώνει σιγουρίες, αντίθετα εκφράζει αμφιβολίες για τα πάντα, ακόμη και για τον αν η ζωή είναι κατάσταση καλύτερη από το θάνατο. "Το ξεύρει μόνον ο Θεός" είπε ο Σωκράτης στη δίκη του.
"Το φιλοσοφείν δεν είναι παρά μελέτη θανάτου" έγραφε ο Κικέρωνας.
Κύριο μέλημα της φιλοσοφίας κατά την πεποίθηση αυτή είναι να μας προετοιμάζει για το θάνατο, να καλλιεργεί μέσα μας μια στάση προς το πεπερασμένο της ύπαρξής μας, η οποία θα αντικρίζει κατάματα τον τρόμο της εκμηδένισης, χωρίς να επαγγέλλεται κάποιο επέκεινα, μια μετά θάνατον ζωή.
"Ο θάνατος είναι δίπλα μας και πλησιάζει ολοένα. Πλάκα δεν έχει?" γράφει ο Simon Critchley στο "Το βιβλίο των νεκρών φιλοσόφων" και συνεχίζει "Όσο για μένα προσωπικά, θα έλεγα ότι βλέπω το θάνατο με έναν τρόπο που θυμίζει μάλλον την άποψη του Επίκουρου (σημείωση δική μου: διαβάστε σχετικά και το "Ο Κήπος του Επίκουρου" του Γιάλομ) και τα λεγόμενα "τέσσερα φάρμακα": μη φοβάσαι το Θεό, μη χολοσκάς για το θάνατο, το καλό βρίσκεται εύκολα, το φριχτό το αντέχεις άνετα.
Το να είσαι φιλόσοφος λοιπόν σημαίνει να μαθαίνεις πως να πεθάνεις, σημαίνει ότι αρχίζεις να καλλιεργείς τη στάση που πραγματικά αρμόζει στο θάνατο. Όπως γράφει ο Μάρκος Αυρήλιος, το να αντιλαμβάνεσαι αν έχει έρθει η ώρα να αποχωρήσεις από τον κόσμο είναι μια από τις ευγενέστερες λειτουργίες της λογικής.
Οι μέλισσες έχουν τη δύναμη να νικήσουν το θάνατο, γι' αυτό άλλωστε οι βασιλιάδες στην αρχαία Ελλάδα έφτιαχναν τους τάφους τους σε σχήμα κυψέλης. Ξαναδιαβάστε τη ιστορία του Αρισταίου όπως την είχα αναρτήσει το Μάρτιο του 2006 με τίτλο "Η Κρυφή Ζωή των Μελισσών".
Οι άνθρωποι έχουν και αυτοί τη δύναμη να νικήσουν το θάνατο. Η δύναμη αυτή λέγεται Έρωτας.
Ο Έρωτας του Πλάτωνα, η επιθυμία να ξαναβρούμε το για πάντα χαμένο Ανδρόγυνο, όπως ήταν ο άνθρωπος πριν ο θεός ή όποιος άλλος ανόητος αποφασίσει να χωρίσει τη γυναίκα από τα πλευρά του άντρα, με συνέπεια η πληγή να πονάει συνέχεια.
Όλες οι θρησκείες αρχίζουν και τελειώνουν στο κρεβάτι, και όλα τα κρεβάτια είναι βωμοί και θυσιαστήρια. Σε κρεβάτι γεννιόμαστε, σε κρεβάτι πεθαίνουμε (συνήθως) και σε κρεβάτι πασχίζουμε να διαιωνίσουμε το είδος, ακόμα και όταν δεν έχουμε καμιά πρόθεση να κάνουμε αυτό το θεάρεστο έργο, αλλά απλά αφηνόμαστε να πιαστούμε στην παγίδα που έχει μόνιμα στημένη η φύση, προκειμένου να μην καταστραφεί ως φύση. Αν λοιπόν, ο Θεός είναι η φύση τότε κάθε τι το φυσικό είναι θεϊκό.
Ο Έρωτας είναι η θεϊκή επιθυμία της ολοκλήρωσης με την επαναφορά μας στο αρχέτυπο της ιδέας του ανθρώπου, πριν αυτός χωριστεί και γίνει δυο. Είναι η απόπειρα της επανένταξης στη ηρεμία του κοσμικού χάους, τότε που δεν υπήρχε καμιά μορφή ζωής εντός του και συνεπώς δεν θα μπορούσε να γίνει λόγος για ευτυχία ή δυστυχία, για ζωή ή θάνατο (Μπατάιγ).
Ο Έρωτας ή είναι τρελός ή δεν είναι έρωτας. Έρωτας σε υγιεινές αναλογίες δεν νοείται.
Ο οργασμός που λέγεται και "μικρός θάνατος" γιατί σ' αυτόν χάνουμε πρόσκαιρα τη συνείδησή μας, είναι μια εμπειρία εκείνου που πρόκειται να μας συμβεί. Κι αυτό που πρόκειται να συμβεί με το θάνατο είναι η επαναφορά στην κατάσταση του κοσμικού χάους, όπου και θα παραμείνουμε με την μορφή ανόργανης ύλης.
Φοβούνται τον οργασμό αυτοί που φοβούνται το θάνατο. Χρειάζεται θάρρος και για να πεθάνεις και για να κάνεις έρωτα ως μελλοθάνατος. Για να μπορείς να ερωτεύεσαι με πληρότητα και ένταση πρέπει να έχεις βαθιά συνείδηση της θνητότητας σου.

"Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια."
Κώστας Καρυωτάκης

ΣΣ. Η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο φίλο μας το "Νίκο τον Μελισσά" που κατέχει πλέον το Μέγα Μυστικό και μας διαβάζει από την ηρεμία του κοσμικού χάους. Το ποίημα που ακολουθεί το είχε αναρτήσει με τίτλο
"Ο Τρελός".
Και έρχονται στιγμές
έρχονται ώρες
βραδιές
ατέλειωτες παγωμένες βραδιές
που λαχταράς μια φωνή
ένα χάδι
και
δεν υπάρχει για σένα.
Νιώθεις άδειος
υπόλογος στον εαυτό σου
κατηγορούμενος
και
η νύχτα στοιχειώνει μέσα σου.
Και αν σου τύχει
στο δρόμο σου σε κουρσάρους να πέσεις
κουρσάροι ψυχών να σε βρουν
νομίζεις πως τη σωτηρία βρήκες.
Για σωτηρία παίρνεις το κούρσεμα.
και αφήνεσαι.
Βλέπεις αυτοί πολλά τεχνίτες είναι.
Και ύστερα με πλοίο λεηλατημένο
χωρίς τιμόνι
χωρίς άρμενα
πρέπει το ταξίδι να συνεχίσεις
Όμως ξέρεις να
πως τη στιγμή πού σε κούρσεψαν
κέρδος ήταν για σένα
όσο και αν
μεγάλο κόστος
πρέπει να πληρώσεις.

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Αφεσμός & Επανάσταση

Παρ’ ότι η φετινή Άνοιξη (λατρεμένη εποχή) έχει φθινοπωρινά στοιχεία, οι σμηνουργίες ξεκίνησαν και συνεχίζονται σε καθημερινή βάση. Πονοκέφαλος αλλά και χαρά για το μελισσοκόμο, ιδιαίτερα όταν «συλλαμβάνει» …ξένα γονίδια.

Ένα χαρακτηριστικό του σμαριού που έχει αναχωρήσει από την κυψέλη προς ανεύρεση νέας εγκατάστασης, είναι το ότι έχει απίστευτα ήμερη, «φιλική» συμπεριφορά. Πολύ σπάνια θα επιτεθεί ακόμα και αν κανείς το παρατηρεί από πολύ κοντά σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και αν το ενοχλήσεις.
Το χαρακτηριστικό αυτό έδωσε την αφορμή για κάποιες σκέψεις με τις αντίστοιχες ανθρώπινες συμπεριφορές.

Είναι γνωστό ότι σε δεδομένο χρόνο και με διαδικασία άγνωστη ακόμα στον άνθρωπο, δίνεται το έναυσμα για αναχώρηση μέρους του πληθυσμού της κυψέλης μαζί με την παλιά (στον 1ο αφεσμό συνήθως) ή κάποια από τις καινούριες (γι’ αυτό το σκοπό) βασίλισσες και ανεύρεση νέας, ας την ονομάσουμε, κατοικίας. Ο προς αναχώρηση πληθυσμός φροντίζει και καταναλώνει αρκετή ποσότητα τροφής από την προς εγκατάλειψη κυψέλη με σκοπό να καλύψει τις ανάγκες σε ενέργεια τόσο για τον οργανισμό του όσο και για τις πρώτες «οικοδομικές» εργασίες χτισίματος των κηρηθρών στη νέα κατοικία.

Παρατηρούμε λοιπόν στην κοινωνία των μελισσών το αντίστοιχο αυτής των ανθρώπων.
Α. Ο χορτασμένος δεν πολεμά.
Β. Η ιδιοκτησία γεννά πολέμους. Ο πρώτος πόλεμος ξεκίνησε αμέσως μόλις ένα μέλος μιας κοινωνίας πάτησε ένα κομμάτι γης και είπε «Αυτό είναι ΔΙΚΟ ΜΟΥ».

Τις επαναστάσεις σύντροφοι τις κάνουν οι πεινασμένοι & οι καταπιεσμένοι.
Οι μέλισσες που απαρτίζουν τους αφεσμούς (η προοπτική της νέας κοινωνίας) αφ’ ενός είναι καλά χορτασμένες, αφ’ ετέρου δεν έχουν (ακόμα) να υπερασπιστούν την ιδιοκτησία τους.
Ο Λένιν κατέλαβε την εξουσία με μια ευκολία που κατέπληξε τους πάντες, στηριζόμενος σε εκατομμύρια εξαθλιωμένους. Οι πεινασμένοι στις μέρες μας δεν αρκούν για μια μαζική επανάσταση. Ο καπιταλισμός (που δυσκολεύεται τελευταία) φροντίζει να βουλώνει τα στόματα με αυξησούλες που & που. Και πώς να φωνάξει κανείς «ζήτω το ΚΚ» με μπουκωμένο στόμα?
Της γης οι κολασμένοι δεν είναι πλέον και τόσο κολασμένοι. Δεν έχουν να χάσουν μόνο τις αλυσίδες τους. Ο συνολικός πλούτος της Δύσης αυξάνει. Αυτό το προέβλεψε ο Μαρξ. Δεν προέβλεψε όμως ότι οι προλετάριοι δεν θα εξαθλιώνονται ολοένα και περισσότερο, παρ’ όλο που με καθαρά μαρξιστικές έννοιες σκεπτόμενοι, η «σχετική εξαθλίωση» τώρα είναι ακόμα μεγαλύτερη. Ωστόσο ο λιγότερο προνομιούχος σήμερα δεν είναι σε θέση να καταλάβει πως ο κοινωνικός πλούτος ολοένα και περισσότερο πολώνεται προς τα δεξιά του κοινωνικού φάσματος. Ο σύγχρονος σχετικά φτωχός, γνωρίζοντας τα έχοντα σχέση με την παλιότερη απόλυτη φτώχεια των προγόνων του, λέει ηλιθίως «δόξα σοι ο Θεός».
Ο νηστικός καρβέλια ονειρεύεται, δεν ονειρεύεται ιδέες. Είναι δύσκολο να υποχρεώσεις κάποιον να γίνει ανθρωπιστής με το πιστόλι στον κρόταφο. Η φιλανθρωπία είναι εύκολη, ο ανθρωπισμός δύσκολος. Εύκολα ελεείς κάποιον όταν σου περισσεύει κάτι αλλά δύσκολα σκέφτεσαι πως η ελεημοσύνη χάνει το νόημά της όταν το φτωχό που μόλις ελέησες θα τον αντικαταστήσουν άλλοι και άλλοι αδιάκοπα όσο δεν συντρίβεται ο μηχανισμός που γεννά τη φτώχεια.
Τις επαναστάσεις μπορεί να τις κάνουν οι πεινασμένοι και οι δυστυχείς, τις διεκπεραιώνουν όμως οι επαναστάτες. Οι γνήσιοι επαναστάτες. Ιδεαλιστές πρόθυμοι να πεθάνουν θα υπάρχουν πάντα. Και βέβαια επαναστάτες δεν υπάρχουν μόνον στα κομμουνιστικά κόμματα όπου συχνάζουν κυρίως γραφειοκράτες που έχουν κάνει τον κομμουνισμό επάγγελμα.
Ο πεινασμένος που καταλαμβάνει την εξουσία μόνο για να φάει δεν είναι μαρξιστής.
Και ποιοι θα κάνουν την επανάσταση σύντροφε, θα ρωτήσετε.
Αν η θέση του ατόμου μέσα στο σύστημα παραγωγής, που καθορίζει την ταξική του τοποθέτηση, αντικατασταθεί με υψηλά αισθήματα ανθρωπισμού και σπουδαίες ιδέες αλληλεγγύης, τότε τη θέση του προλεταριάτου στην επανάσταση την παίρνουν όλοι όσοι συμμερίζονται τις ίδιες υψηλές ιδέες. Αν αυτό σας θυμίζει κάτι κοιτάξετε ανατολικά.
Ο μαοϊσμός (περί αυτού πρόκειται) σαν πολιτική συμπεριφορά νοούμενος, θα μπορούσε να συνοψιστεί επιγραμματικά στην κατά προτεραιότητα σημασία που πρέπει να δίνεται στις κοχλάζουσες επαναστατικές ιδέες στο μυαλό των επαναστατών και στην πολιτική και κοινωνική αξιοποίηση της «επαναστατικής συνείδησης» του κάθε υποκειμένου χωριστά.
Ο Τσε που ούτε φτωχός ούτε πεινασμένος υπήρξε, ήταν τέλειος μαοϊκός. Θα μπορούσε λοιπόν η επανάσταση του μέλλοντος να στηριχτεί στους λίγους, τους ελάχιστους, που έχουν το επαναστατικό πάθος και το ηθικό μέγεθος ενός Μάο ή ενός Τσέ? Μένει να αποδειχτεί. Ειδάλλως θα πρέπει να περιμένουμε να πεθάνει ο καπιταλισμός από βαθειά γεράματα.
Αυτοί όπως και οι πριν από τον Μαρξ και οι μετά τον Μαρξ επαναστάτες είναι όλοι σεβαστοί για μας. Όλοι αγωνίστηκαν για την κοινωνική δικαιοσύνη και πολλοί πέθαναν με το όπλο στο χέρι. Ο Μπολίβαρ, ο Μαρτί, ο Σαντίνο, ο Βίλα, ο Ζαπάτα, ο Κάστρο, ο Γκεβάρα, ο Λένιν, ο Τρότσκι, ο Μάο, ο Χο, ο Άρης, όλοι αυτοί και πάρα πολλοί άλλοι γνωστοί και άγνωστοι είναι δικοί μας άνθρωποι.
Αυτοί υπάρχουν για να τους θαυμάζουμε και για αντισταθμίζουμε την επαναστατική μας ανεπάρκεια και τον επαναστατικό μας βερμπαλισμό με τα κρεμασμένα πάνω από τα κεφάλια μας πορτρέτα τους. Δεν πειράζει. Κάτι είναι και αυτό.

Δεν θίξαμε το θέμα της ιδιοκτησίας. Ίσως κάποια άλλη φορά, ίσως την επόμενη άνοιξη.

Θα θίξουμε όμως ένα άλλο χαρακτηριστικό, και δη του συμπαθέστατου κηφήνα.
Για ποιο λόγο λέτε ότι ο κηφήνας δεν έχει κεντρί?
Σήμερα λοιπόν θα μάθετε ότι δεν έχει κεντρί γιατί στη θέση του έχει πέος.
Στη ζωή σύντροφοι ή θα πολεμάς ή θα πηδάς.

ΥΓ1. Το σμάρι της φωτογραφίας είναι του φίλου του Σπύρου που φέτος έχει εμπλουτίσει την πανίδα της ευρύτερης των Σπάτων περιοχής με δεκάδες νέες, ελεύθερες από τον μελισσοκόμο-εκμεταλλευτή, κοινωνίες μελισσών.
ΥΓ2. Τον πόλεμο δεν τον συμπάθησα ποτέ.

Αρλέτα - Δεληβοριάς

Ε-Κ-Π-Λ-Η-Κ-Τ-Ι-Κ-Η!!!

Εωράκαμεν τους Ληστάς

Η αστυνομία, είναι μια δημόσια υπηρεσία που έχει ως έργο της την τήρηση της δημοσίας τάξεως και ασφαλείας, όπως μας πληροφορεί το λεξικό. Ωστόσο το λεξικό δε λέει πως τόσο η τάξη όσο και η ασφάλεια, είναι μια τάξη και μια ασφάλεια που ενδιαφέρει και αφορά κυρίως την άρχουσα τάξη, εν ονόματι της οποίας λειτουργεί η αστυνομία, κυρίως στο μέρος της που αναφέρεται στην ασφάλεια του κράτους από εσωτερικούς εχθρούς.
Στον παραπάνω ορισμό πρέπει να προσέξουμε πως η αστυνομία εντέλλεται να προστατεύσει ταυτόχρονα δύο πράγματα: την τάξη και την ασφάλεια, που δεν πρέπει να συγχέονται, παρόλο που πάρα πολύ συχνά συγχέονται σκόπιμα, ώστε η ασφάλεια (της κυρίαρχης τάξης) να εκλαμβάνεται ως τάξη που ενδιαφέρει ολόκληρο το λαό. «Διασάλευση της τάξης» λεν παραπειστικά και τα επεισόδια που δημιουργούν οι χούλιγκαν και τις απεργιακές διαδηλώσεις και τους μικροκαβγάδες και τις κινητοποιήσεις των κομμουνιστών και καθετί που δε βολεύει την ιθύνουσα τάξη, αλλά καμιά φορά και το λαό ολόκληρο, πράγμα που δημιουργεί μια σύγχυση για το τι βολεύει το λαό και τι τους κρατούντες την εξουσία. Άλλο, λοιπόν, επιβάλλω την κυκλοφοριακή τάξη στους δρόμους διά της Τροχαίας, πράγμα για το οποίο ουδείς θα είχε αντίρρηση, άλλο κυνηγάω τους μπακάληδες που κλέβουν στο ζύγι (διά της αγορανομίας), άλλο επιβάλλω την τάξη στο γήπεδο και άλλο αποκαθιστώ την τάξη στη διάρκεια μιας βίαιης, αγροτικής ας πούμε, διαδήλωσης. Όπως και να ‘ναι πάντως, η αστυνομία δεν είναι εντελώς άχρηστη. Αντίθετα, είναι πολύ χρήσιμη όταν επιβάλλει την τάξη, αλλά όχι όπως την εννοεί η ιθύνουσα τάξη. Όσοι «διασαλεύουν την τάξη» δεν είναι όλοι ταραξίες, όπως θέλει να λέει η αστυνομία. Αντίθετα, συχνά ταραξίες είναι οι ίδιοι οι αστυνομικοί στην περίπτωση που επιτίθενται σ’ αυτούς που παν να αποκαταστήσουν μια δικαιότερη τάξη πραγμάτων, πράγμα που δεν μπορούν να το κάνουν αν πρώτα δε διαταράξουν την υφιστάμενη τάξη πραγμάτων. Χωρίς, βέβαια, αυτό να σημαίνει πως οι σημερινοί ταραξίες και αυριανοί εξουσιαστές (αν γίνουν) δε θα έχουν κι αυτοί τη δική τους αστυνομία, εφόσον το κράτος παραμένει ταξικό. Μύλος, δηλαδή, κατά το δη λεγόμενον. Η αστυνομία ασκεί εξουσία, και μάλιστα στην πιο καθαρή της μορφή. Αυτή είναι που εντέλλεται να εφαρμόσει τους νόμους χωρίς πάντως να ενδιαφέρεται για το πώς και το γιατί των νόμων, δηλαδή για την ταξική τους προέλευση. Η αστυνομία είναι ένα «όργανο του νόμου», το πιο αποτελεσματικό. Συχνά, μάλιστα, δεν είναι όργανο, αλλά σκέτο εργαλείο. Το όργανο είναι σύνθετος μηχανισμός, ενώ το εργαλείο, ένα απλό πράγμα. Π.χ. ο αστυνομικός είναι όργανο, αλλά το γκλομπ είναι εργαλείο, που καμιά φορά λειτουργεί τόσο ζαβά, που λες και κινείται μόνο του και από κεκτημένη ταχύτητα. Σε μια τέτοια περίπτωση μιλάμε για «τυφλά όργανα της τάξεως». Η αστυνομία παίρνει το δικαίωμα να ασκεί εξουσία απ’ το νόμο, εννοείται, τον ταξικά καθορισμένο. Στην πραγματικότητα δηλαδή, η αστυνομία η ίδια είναι νομικά ανεύθυνη, εκτός από τις περιπτώσεις που έχουμε «υπέρβαση καθήκοντος», που σημαίνει τσαλαπάτημα των νόμων.
Η αστυνομία όχι μόνο εφαρμόζει τους νόμους, αλλά και νομοθετεί στο πλαίσιο άλλων νόμων. Τα «νομοθετήματα» της αστυνομίας, λοιπόν, ονομάζονται «Αστυνομικές Διατάξεις». Υπάρχουν όμως και «Αστυνομικές Διαταγές» που δεν πρέπει να συγχέονται με τις διατάξεις. Η διάταξη έχει μια κάποια έννοια παρακλήσεως, και συνήθως ο παραβάτης δεν τιμωρείται. Παρά μόνο στην περίπτωση που ο αστυνομικός είναι πολύ στραβόξυλο. Π.χ., το «Απαγορεύεται το Καπνίζειν» είναι αστυνομική διάταξη. Ήταν δηλαδή, μιας και πλέον ο Υπουργός Διάλυσης της Υγείας τη μετέτρεψε σε νόμο (αν δεν είναι Υπουργική Απόφαση). Όπως και το παλιότερο «Απαγορεύεται το Πτύειν» που υπήρχε στα αστικά λεωφορεία μέχρι που εκπολιτιστήκαμε τόσο, που πλέον δε φτύνουμε στα λεωφορεία. Φτύνουμε στο δρόμο, μόλις κατεβούμε απ’ το λεωφορείο. Ομοίως δε θα δούμε πλέον την αστυνομική διάταξη «Απαγορεύεται το Ουρείν». Διότι πύκνωσε τόσο πολύ η κίνηση των αυτοκινήτων που δεν μπορείς πλέον να κατουρήσεις με την ησυχία σου στο φανάρι, σαν σκύλος. Οι εν λόγω διατάξεις εκτός της κοινωνικής τους χρησιμότητας μας βοήθησαν να κατανοήσουμε και το γραμματικό τύπο του απαρέμφατου.
Στις 15-07-2008 εκδόθηκε η 1η αγρονομική διάταξη (αγροφύλακες και αστυφύλακες είναι πρωτοξάδελφα) η οποία μεταξύ άλλων ρυθμίζει και τα έχοντα να κάνουν με την τοποθέτηση των κυψελών.
Για την ιστορία το σχετικό θέμα είχε ρυθμιστεί άριστα και με ελάχιστα προβλήματα με νόμο(ους) το 1930 και το 1934. Σοφοί νόμοι και συνάμα οι αυστηρότεροι στην Ευρώπη.
Πέραν των όποιων νομικών ενστάσεων (άλλο πράγμα η τοποθέτηση και άλλο η εγκατάσταση, ο νόμος δεν μπορεί να αντικατασταθεί από διάταξη κλπ), για μια ακόμη φορά η χώρα αυτή στέκεται εχθρικά απέναντι σε όποιον εργάζεται και δημιουργεί πλούτο. Πλούτο για το κοινωνικό σύνολο και όχι για τους απογόνους εξ’ αίματος. Και πλούτος για την κοινωνία παράγεται μόνο από τον πρωτογενή τομέα. Ο αγροτικός/κτηνοτροφικός τομέας εκτός από πρωτογενής έχει και άμεση σχέση με τη διατροφή μας και την υγεία μας.

Η φωτογραφία είναι από το http://basiliskalamiotisgr.blogspot.com

Οι χοντροκέφαλοι των πόλεων αδυνατούν να το κατανοήσουν. Ενοχλούνται που οι αγρότες τους χάλασαν τη βόλτα του σαββατοκύριακου και μεθαύριο που οι μελισσοκόμοι θα μεταφέρουν τις κυψέλες τους και θα τις τοποθετήσουν στα δάση.
Θεωρούν ότι η λύση βρίσκεται στα φθηνά αγροτικά προϊόντα με μελαμίνη από την Κίνα και τα μέλια από το Lidl με ένδειξη «μίγμα μελιών εντός και εκτός Ε.Ε»
Ένα κράτος υπηρεσιών (δημοσίων και μη) που ζει από καταβολής του με δανεικά εξακολουθεί να διώχνει τους ανθρώπους που παράγουν χωρίς καμία βοήθεια από την επίσημη πολιτεία. Η μελισσοκομία ουδέποτε ενισχύθηκε ή στηρίχθηκε ουσιαστικά στο σύγχρονο ελληνικό κράτος. Παρ’ όλα αυτά αναπτύχθηκε και είναι από τους λίγους υγιείς κλάδους χάρη στη εργατικότητα και το πάθος των μελισσοκόμων. Οι νομοθέτες μας θέλουν να την εξαφανίσουν. Θα φροντίσουν να προστατέψουν την «τάξη & την ασφάλεια» για μια ακόμη φορά. Οι φύλακες να έχουν το νου τους. Μπορεί να μην έχουμε τρακτέρ, έχουμε όμως εκατομμύρια κεντριά.

Η Βασίλισσα, Οι Κηφήνες & Η Κλειτοριδεκτομή

Η φύση έφτιαξε τον έρωτα όχι για να δημιουργούνται μέσω αυτού οικογένειες, αλλά για να εξασφαλιστεί η αναπαραγωγή του είδους, που βέβαια, προκειμένου για ανθρώπους, δεν περίμενε να εμφανιστεί ο θεσμός της οικογένειας για να εξασφαλιστεί, όπως άλλωστε δείχνουν και τα "εξώγαμα", το κολοσσιαίας σημασίας γεγονός της αναπαραγωγής.
Η οικογένεια είναι ένας τόπος όπου συντηρείται το γένος, δηλαδή οι γονείς και οι απόγονοι, που θα εξασφαλίσουν τη συνέχεια του οίκου, όπως λέμε μια εμπορική επιχείρηση, που δεν τελειώνει με το βιολογικό τέλος του ιδρυτή του οίκου. Οι κληρονόμοι κληρονομούν τον οίκο και ότι αυτός περιέχει, από το όνομα μέχρι και την κινητή και ακίνητη περιουσία. Ωστόσο οι περισσότεροι κληρονομούν μόνο το οικογενειακό όνομα, καθώς και το όνομα του παππού και της γιαγιάς εις μνήμην των προκατόχων ενός οίκου που δεν παρήγαγε τίποτε χρήσιμο για τους απογόνους, ούτε καν ένα εμπορεύσιμο όνομα.
Βέβαια, είναι πολλοί αυτοί που παντρεύονται όχι για να σιγουρέψουν τον έρωτά τους, αλλά το "πήδημά" τους, πράγμα ωστόσο κατανοητό προκειμένου να εξοικονομήσει κανείς τα έξοδα του μπορντέλου, που δεν είναι λίγα για έναν άνθρωπο που οι παπάδες δεν τον έπεισαν για την αξία της "αγνότητας" και που έχει αυξημένες σεξουαλικές ανάγκες (ο καθένας με τις ανάγκες του που λέει και ο σύντροφος Μάρξ).
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελεί ένα διαλεκτικό άλμα η μετατροπή του έρωτα σε γάμο. Είναι το πέρασμα από μια ποιότητα σε μια άλλη, επί του προκειμένου, από την ποιότητα του έρωτα σε αυτήν του γάμου, που είναι κάτι εντελώς διάφορον του έρωτα. Σε κάθε περίπτωση ο γάμος σα θεσμός δεν δημιουργήθηκε από την κοινωνία για να συντηρεί τον έρωτα σα κονσέρβα αλλά για να δημιουργεί οίκους.
Ο οίκος για να έχει "αξία" πρέπει είναι "καθαρός" από επιμειξίες. Έτσι ο "κύριος" του οίκου ανακάλυψε (μεταξύ άλλων) την κλειτοριδεκτομή (σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα της).

Ακόμα και σήμερα, 2 εκατομμύρια γυναίκες στον κόσμο προστίθενται στα 150 αυτών που την υπέστησαν.
Η παρθένα βασίλισσα της κυψέλης δεν χρειάστηκε ποτέ ανάλογες επεμβάσεις προκειμένου να διασφαλιστεί η "καθαρότητα" της γενιάς της. Ίσα - ίσα, όπως έχω ξαναγράψει, θα πετάξει στην ειδική περιοχή της συγκέντρωσης των κηφήνων με σκοπό να συνουσιαστεί με τους περισσότερους απ' αυτούς. Δεν θα προτιμήσει την ασφάλεια της κυψέλης της και τους πάμπολλους οικόσιτους κηφήνες της. Θα επιλέξει την ανασφάλεια της παρθενικής πτήσης και την επιμειξία. Το άρρεν θα πληρώσει με τη ζωή του.
Σε συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής ανδροκρατίας η γυναίκα παραμένει πάντα η Φύση. Ποιος βλαξ ονόμασε ασθενές το γυναικείο φύλο?
Όλοι οι πολιτισμοί στηρίζονται στη φύση. Αυτό σημαίνει πως το θήλυ, το Γιν του ταοϊσμού, η σταθερή, η τετράγωνη, η ήρεμη πλευρά της φύσης, βρίσκεται μόνιμα στο κέντρο του σύμπαντος, πέρα και έξω απ' όλους τους πολιτισμούς.
Στο σημερινό μεταβατικό στάδιο της ισότητας των δύο φύλων το κλειδί των διαφοροποιήσεων το κρατάει η γυναίκα. Κάποιοι σεμνότυφοι δεν το βλέπουν γιατί η γυναίκα το έχει κρυμμένο στο βάθος της σπηλιάς της. Κάνουμε συχνά ανασκαφές εκεί μέσα, αλλά το γεωτρύπανο όπως μπαίνει βγαίνει, χωρίς το θησαυρό. Ωστόσο ο θησαυρός υπάρχει, και αφού δεν μπορούμε εμείς πρέπει να παρακαλέσουμε τη γυναίκα να τον βγάλει μόνη της αφού πρώτα της ζητήσουμε συγγνώμη για τη φαλλοκρατική βαρβαρότητα που υπέστη επί αιώνες. Ο σεβασμός της προσωπικότητας αρχίζει από το σεβασμό του σώματος. Η γυναίκα μπορεί να είναι πόρνη όσο θέλει ή όσο αντέχει η μηχανή της. Η πορνεία είναι τίμια δουλειά όταν γίνεται ευσυνείδητα και με τιμολόγιο καθορισμένο. Η δόλια πορνεία που δεν θέλει να φαίνεται σαν τέτοια είναι μια καταστροφή και για τα δύο φύλα. Η υποψήφια νύφη που ψάχνει όχι τον άντρα αλλά τον πλούσιο είναι μια ερζάτς πόρνη που οι γνήσιες θα την έφτυναν.

Για όλες τις γυναίκες των φίλων.

Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς.

Ο τρίτος Παγκόσμιος πόλεμος έχει αρχίσει προ πολλού. Δεν το λέω εγώ, το έχει πει ο Κρις Μαρκέρ. Ξεκίνησε από τότε που η επίσημη κρατική βία υποχρεώθηκε να οργανώσει τις ειδικές δυνάμεις καταστολής προκειμένου να αντιμετωπίσει την ανεπίσημη βία του αντάρτικου των πόλεων. Έχουμε ήδη μπει στην ιστορική περίοδο της γενικευμένης βίας.
Και ο πλέον χοντροκέφαλος έχει συνηδειτοποιήσει πως δεν είναι η προσωπική εργασία που γεννά τις περιουσίες. Η περιουσία είναι η συνέπεια μιας κλοπής, είτε νόμιμης είτε παράνομης. Η επικρατούσα μορφή κλοπής είναι η νόμιμη (στην μαρξιστική γλώσσα λέγεται «παρακράτηση της υπεραξίας»).
Η κυρίως ειπείν κλοπή, φυσικά δεν είναι νόμιμη, αλλά οι «κλέφτες» υπέδειξαν τρόπους «νομιμοποίησης» της, όχι πια στο επίπεδο της καλά οργανωμένης ληστείας, αλλά στο επίπεδο της πολυπλοκότητας των κοινωνικών σχέσεων, όπου η νομιμότητα και η παρανομία, η βία και η πειθώ, η καλή συμπεριφορά και η βαρβαρική συμπεριφορά διαπλέκονται με τέτοιον τρόπο που είναι αδύνατον πια να διακρίνεις που σταματάει η άρνηση και που αρχίζει η κατάφαση σ’ ένα σύστημα (το καπιταλιστικό) στο οποίο η κυριαρχούσα παράμετρος είναι η αρνητικότητα. Οι «κλέφτες» αποκάλυψαν το πραγματικό πρόσωπο του καπιταλισμού, το οποίο στηρίζεται στη νομιμοποιημένη κλοπή, ο οποίος (καπιταλισμός) καταφεύγει ολοένα και περισσότερο στην ανοιχτή βία.
Φυσικά κάθε μορφή βίας έχει τη στρατηγική της. Οι μεν (κοινοί ληστές) θέλουν να γίνουν καπιταλιστές στη θέση των καπιταλιστών, οι δε (αντάρτες πόλεων) θέλουν να διώξουν τους καπιταλιστές.
Για άλλη μια φορά η πειθώ των όπλων αποδεικνύεται ισχυρότερη από το όπλο της πειθούς. Το πανάρχαιο δίκαιο του ισχυρότερου παραμένει πάντα πιο ισχυρό από το Δίκαιο των νομοδιδασκάλων, παρά τις τερατώδεις προσπάθειες των τελευταίων να «συμμορφώσουν» δια του Δικαίου ένα κόσμο βαθύτατα άδικο, στη ίδια τη ρίζα του κοινωνικοοικονομικού του συστήματος.
Οι μέλισσες είναι «μπάσταρδα» έντομα, καθώς η μητέρα τους (βασίλισσα) έχει καλά φυλαγμένο μέσα της το σπέρμα πολλαπλών κηφήνων. Ίσως αυτό, να τις κάνει ισχυρές και γοητευτικές συγχρόνως, αλλά αυτό θα είναι το θέμα μιας άλλης ανάρτησης, σχετικής και με την καταγωγή της ιδιοκτησίας στην ανθρώπινη κοινωνία. Οι πρόσφατες εξελίξεις άλλαξαν λίγο τη σειρά.
Η τζαζ είναι ένα «μπάσταρδο» μουσικό ιδίωμα, που έχει όλη τη γοητεία των νόθων.
Οι αντάρτες των πόλεων είναι κοινωνικά «μπάσταρδοι» άνθρωποι, που έχουν όλη τη γοητεία όλων εκείνων που δεν συμπαθούν τη νομιμότητα, κυρίως όταν αυτή κρύβει τεχνηέντως την παρανομία. (Κάθε φτωχός κατά βάθος συμπαθεί τους κλέφτες και όλους τους εν γένει παρανομούντες. Η περίφημη «γοητεία της αμαρτίας» έχει την ψυχολογική της ρίζα στον πόθο της ανατροπής της «καθεστηκυίας τάξεως», που αν δεν υπάρχει στον άνθρωπο αυτός καταντάει είτε φυτό, είτε χάχας καλόγερος, είτε καλά βολεμένος μέσα στην «ψευδή του συνείδηση».
Οι αντάρτες των πόλεων δεν είναι ούτε «καλοί» ούτε «κακοί». Είναι και τα δύο. Όπως και οι μέλισσες. Όπως και η τζαζ δεν είναι ούτε αισιόδοξη ούτε απαισιόδοξη. Είναι ταυτόχρονα και τα δύο στο ίδιο κομμάτι. Όπως και ο καπιταλισμός που δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός καθευατός. Ο σοσιαλισμός βγαίνει μέσα από τον καπιταλισμό ως ιστορική και διαλεκτική συνέχεια. Στο αμέσως προηγούμενο κοινωνικό σύστημα, τη φεουδαρχία, ο καπιταλισμός ήταν καλός καθευατός. Ο καπιταλισμός είναι ο «πατέρας» μας. Αλλά όπως και τον φυσικό μας πατέρα δεν πρέπει να τον σεβόμαστε περισσότερο απ’ όσο του αξίζει. Κυρίως όταν έχει γεράσει πάρα πολύ και έχει ξεκουτιάνει σε σημείο που να κάνει τη μια βλακεία μετά την άλλη.
Σε πείσμα όλων των ρομαντικών, όπως πάντα, (ξανακούστε τον Κεμάλ του αγαπημένου Γκάτσου) η τελική πράξη της ριζικής Αλλαγής θα γραφτεί και πάλι με τα όπλα, είτε μας αρέσει είτε όχι.
Η ιστορική νομοτέλεια δεν είναι πρόβλημα αρέσκειας ή απαρέσκειας. Αν ήταν θα είχαμε λύσει ήδη όλα τα προβλήματά μας με τον πιο ανώδυνο και ειρηνικό τρόπο. Κανείς δεν είναι τόσο ηλίθιος ώστε εξαρχής να προκρίνει τη βία ως τρόπο επίλυσης των διαφορών. (Βασίλης Ραφαηλίδης).
Και όπως έχω ξαναγράψει..."Ο θάνατος του καπιταλισμού δεν θα είναι το αποτέλεσμα μιας μαχαιριάς στην καρδιά, θα προκύψει από ένα εκατομμύριο τσιμπήματα μέλισσας. Αυτά τα τσιμπήματα είμαστε εμείς".

Καλή χρόνια, καλούς αγώνες σύντροφοι.

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από το blog του συντρόφου Χάρη.

Η Κρυφή Ζωή των Μελισσών - Η Ταινία

Εν μέσω της συνεχιζόμενης οικονομικής (μόνο?) καταιγίδας και της επιβεβαίωσης των συνταγών του νεοφιλελευθερισμού (ξέρετε εσείς, αυτορυθμιζόμενες αγορές, λιγότερο κράτος κλπ κλπ), ας κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα από την αγωνιώδη αναζήτηση της ασφαλούς τράπεζας προς κατάθεσιν του κομποδέματός μας (υπάρχει ασφαλής 100% τράπεζα αλλά περιμένω να δω τον πρώτο επίσημο αξιωματούχο που θα την αναφέρει) και ας καταφύγουμε στο θαυμαστότερο θαύμα του κόσμου τούτου, τον κινηματογράφο.
Μέσω του κινηματογράφου το παραμύθι μπήκε για τα καλά στην πραγματική ζωή μας, και η πραγματική ζωή μας γίνεται ολοένα και περισσότερο μυθική.
Η μίζερη πραγματικότητα είναι ισχυρότερη και από την πιο πλούσια φαντασία. Η ζωή δεν είναι φανταστική. Φανταστικά είναι τα φιλμ ακόμα και τα πιο ρεαλιστικά.
Τον κόσμο τον δημιούργησε η φαντασία: δεν μπορείς να φτιάξεις τίποτε το καινούριο αν προηγουμένως δεν φανταστείς το σχήμα του, τη λειτουργία του, τη χρήση του. Τον Θεό τον δημιούργησε και αυτόν η ανθρώπινη φαντασία, τούτη η υπέρτατη θεότητα που κάνει το θαύμα της δημιουργίας του κόσμου να διαρκεί στο διηνεκές.

Το βιβλίο της Σου Μανκ Κιντ αποτέλεσε ένα από τα πρώτα θέματα των αναρτήσεων αυτού του ιστολογίου.
Η Κρυφή Ζωή των Μελισσών έχει μια σπάνια σοφία για τη ζωή. Για τις μητέρες, τις κόρες, τις γυναίκες της ζωής μας που έγιναν οι πραγματικές μητέρες μας. Είναι μια αξιοπρόσεκτη ιστορία της θείας δύναμης των γυναικών και της δύναμης της αγάπης.

Η ιστορία αφορά στη μικρή Lily η οποία ζει με τον σκληρό και άκαμπτο πατέρα της. Η Lily ζει με τη θολή και βασανιστική ανάμνηση του θανάτου της μητέρας της όταν η ίδια ήταν σε ηλικία 4 ετών. Η μόνη της συντροφιά, η Rosaleen. Η Rosaleen είναι μαύρη. Είναι εγκάρδια, γλυκιά και συνάμα άγρια. Μέσα από ρατσιστικού περιεχομένου καταστάσεις, οι δύο γυναίκες θα βρεθούν κυνηγημένες στην πόρτα τριών παράξενων μελισσοκόμων αδερφών (γυναικών). Μέσα στο μαγικό και κρυφό κόσμο των μελισσών η μητρική απώλεια και η προδοσία, η ενοχή και η συγχώρεση θα περιπλέξουν σε μια ιστορία που θα οδηγήσει τη Lily σε αυτό που ψάχνει απεγνωσμένα η καρδιά της.

Το Best Seller του 2002 μεταφέρεται στον κινηματογράφο από τη σκηνοθέτη Gina Rrince-Bythewood. Η ηθοποιός Dakota Fanning ενσαρκώνει το ρόλο της μικρής Lily και η Queen Latifah αυτόν της Όγκαστ (August). Αποτελούν τους δυο σημαντικότερους χαρακτήρες του έργου.



Η Julian Wooten ανακάλυψε ξαφνικά το Χόλυγουντ και το κινηματογράφο όταν η παραγωγή της ταινίας της ζήτησε να νοικιάσει μέρος από παλιό μελισσοκομικό εξοπλισμό γαι τις ανάγκες του έργου. Στη συνέχεια ανέλαβε το ρόλο του τεχνικού συμβούλου καθώς δεν είναι λίγες οι σκηνές όπου οι ηθοποιοί εμφανίζονται να χειρίζονται τα μελισσοσμήνη.
Στα ενδιαφέροντα που αναφέρει η Julian Wooten στο ABJ (απ' όπου και οι πληροφορίες) είναι η ανάγκη "μεταφραστή" καθώς όπως αναφέρει δεν μιλούσε ...Χολυγουντιανά και αντιμετώπιζε πρόβλημα στο να κατανοήσει το καστ μια μελισσοκόμο της Νότιας Καρολίνας.
Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει ότι τα γυρίσματα έγιναν κυρίως χειμερινούς μήνες, όχι και τόσο κατάλληλους για μελισσοκομία. Για το σκοπό αυτό κατασκευάστηκε ένα θερμοκήπιο με συνθήκες κατάλληλες για μέλισσες και ηθοποιούς. Δεν δημιούργησαν μόνο τις συνθήκες αλλά και το ντεκόρ, καθώς μεσ' το καταχείμωνο δεν υπήρχαν φυσικά λουλούδια. Προμηθεύτηκαν λοιπόν τεχνητά φυλλώματα και λουλούδια με τα οποία δημιούργησαν το "ανοιξιάτικο" περιβάλλον.
Η ιστορία αναφέρει και την ύπαρξη ενός παλιού μελισσοκομείου. Δεν υπήρχε αλλά κατασκευάστηκε από την αρχή και "παλαιώθηκε" στη συνέχεια.
Η επίσημη ιστοσελίδα της ταινίας βρίσκεται εδώ.
Φυσικά και δηλώνει ενθουσιασμένη από τη συμμετοχή της στην ταινία, δεν παραλείπει δε να αναφέρει την πεποίθησή της ότι η ταινία θα ευαισθητοποιήσει το κόσμο σχετικά με την ωφελιμότητα και την σπουδαιότητα αυτού του εντόμου για τον άνθρωπο και το περιβάλλον. Ένα περιβάλλον το οποίο στο όνομα του κέρδους δηλητηριάζει και αφανίζει τις μέλισσες.

Η αρμόζουσα θέση για τη φαντασία δεν είναι η εξουσία, είναι η τέχνη. Που μπορεί να ασκήσει έμμεση εξουσία δια του φανταστικού και έτσι να επιδράσει πάνω στο πραγματικό. Και μέχρι να ολοκληρωθεί τούτη η επίδραση και να γίνει ο κόσμος τόσο καλός όσο θα απαιτούσε η φαντασία, η τέχνη θα συνεχίσει να παίζει το ρόλο της. Και εντελώς ιδιαίτερα ο κινηματογράφος. Που ευτυχώς που υπάρχει: αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να τον εφεύρουμε. (Βασ. ραφαηλίδης)


Απολαύστε την Jennifer Hudson στο τραγούδι για την κρυφή ζωή των μελισσών. Το διαφημιστικό μήνυμα που προηγείται μας θυμίζει ότι όλα σε αυτήν τη ζωή έχουν ένα κόστος.