Στην Κυψέλη
Μελισσοκόμος επί τω έργω
Name: BeeHappy
Location: ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ, GR

Τετάρτη, Ιουλίου 01, 2009

Όταν ξέρεις πως ο Θάνατος έρχεται...


Ήταν απόγευμα του περασμένου Απρίλη κάπου στα Μελίσσια (περιοχή της Αθήνας) και μόλις είχα "μαζέψει" το σμάρι από τήν αυλή των έκπληκτων ιδιοκτητών. Ο μικρός γιος της οικογένειας, δεκάχρονος το πολύ, με ενδιαφέρον είχε παρακολουθήσει την όλη διαδικασία. Είχα μόλις ακουμπήσει τα σύνεργα κάτω και ρουφούσα την πρώτη γουλιά του καφέ όταν με ρώτησε:
- Οι μέλισσες δεν φοβούνται?
- Όχι του απάντησα.
- Το ξέρουν ότι θα πεθάνουν άμα σας τσιμπήσουν?

Ο μικρός δεκάχρονος είχε ήδη κατανοήσει ότι εν τέλει, κάθε φόβος ανάγεται στο φόβο του Θανάτου. Κάθε κακό παραπέμπει στο έσχατο κακό που είναι ο Θάνατος. Δεν φοβούνται μόνον αυτοί που δεν φοβούνται το θάνατο. Και δεν έχουν συνείδηση του κακού μόνον αυτοί που δεν θεωρούν κακό το θάνατο. Ο Θεός υπάρχει μόνο γι' αυτούς που πιστεύουν ότι υπάρχει. Κι αν δεν υπήρχε, έπρεπε να τον εφεύρουμε, λέει ο Βολτέρος. και στην πραγματικότητα αυτό κάνουμε. Ο θάνατος μοιάζει τόσο παράλογος που μόνον ένας πιο μεγάλος απ' αυτόν παραλογισμός θα μπορούσε να καθησυχάσει τους μελλοθάνατους που είμαστε όλοι μας. Και συνεχίζει ο Βολτέρος: "Αν ο Θεός καλώς έκανε τον κόσμο, καλώς έκανε και το θάνατο".

Ο Θεός υπάρχει για κείνους που τον μνημονεύουν θα πει ένας άλλος φιλόσοφος, ο Χάιντεγκερ, που τον κάνουν να παραμένει στη μνήμη τους και δεν υπάρχει για τους άλλους που δεν τον μνημονεύουν και τον ξεχνούν, άρα τον εξαφανίζουν μέσα στο Μηδέν. Που για το μεγάλο φιλόσοφο δεν είναι παρά μια κατάσταση παντελώς κενής μνήμης. Συνεπώς κατάσταση απόλυτης λήθης. Θυμάμαι, άρα κάνω να υπάρχει αυτό που θυμάμαι. Διαβάστε και την "Αθανασία" του Κούντερα.
"Να ζεις, δεν υπάρχει καμιά ευτυχία σ΄αυτό. Να ζεις: να περιφέρεις στον κόσμο το επώδυνο εγώ σου. Αλλά να είσαι, να είσαι είναι ευτυχία. Είναι: το να μεταμορφώνεσαι σε κρήνη , σε πέτρινη δεξαμενή μέσα στην οποία το σύμπαν κατεβαίνει σαν χλιαρή βροχή".
Όλοι θέλουμε οι επιγενόμενοι να μας θυμούνται όπως εμείς θα θέλαμε. Να μας θυμούνται, να μείνει το όνομά μας. Όπως μείνει, όσο μείνει, το όνομα που θα γράψεις στον τοίχο του δημόσιου αποχωρητηρίου, ή το μονόγραμμά σου που θα σκαλίσεις στον κορμό του δέντρου. Όλοι κυνηγούμε με πείσμα την αθανασία δια της μνήμης. Ίσως υποπτευόμαστε ότι το χριστιανικό "αιωνία ή μνήμη" αναφέρεται στη μνήμη του θεού και όχι των συγγενών και των φίλων. Όμως τι νόημα έχει να σε θυμάται ο Θεός όταν όλοι θα σ' έχουν ξεχάσει? Και δώστου βλακώδη ποιήματα γραμμένα σε στιγμές υπαρξιακού ιλίγγου, όπως θα 'λεγε ο Σαρτρ, και δωσ' του μυθιστορήματα και blogs που γράφονται με την ανομολόγητη πρόθεση να μείνει το όνομά μας.
Έχουμε πείρα θανάτου από θανάτους των άλλων που είδαμε, όμως εμπειρία θανάτου είναι αδύνατο να έχουμε. Διότι τη στιγμή ακριβώς που την αποκτούμε, την ίδια στιγμή τη χάνουμε, σ' αυτό το κλάσμα του δευτερόλεπτου που σβήνει το κερί.
Παραμυθία ονομάζουμε κάθε παρηγορητικό σύστημα ιδεών και απόψεων για το τραγικό γεγονός του προσωπικού μας θανάτου, που θα επισυμβεί οπωσδήποτε είτε πιστεύουμε στην άλλη ζωή είτε δεν πιστεύουμε, είτε φροντίζουμε για τη σωτηρία της ψυχής μας είτε την αφήνουμε και αυτή να εξαφανιστεί μαζί με το σώμα, αν είμαστε άνθρωποι λογοκρατούμενοι και ελάχιστα επιρρεπείς σε παραμυθίες που δεν έχουν σχέση με το νου. Όπως και νάναι πάντως , η παραμυθία κάνει καλό και δεν έχουμε παρά να διαλέξουμε μια από την τεράστια σειρά που υπάρχει στη φιλοσοφική σκέψη, καθώς και στη θρησκευτική σκέψη, που είναι μια εκλαϊκευμένη παραλλαγή της φιλοσοφικής σκέψης για χρήση από ανθρώπους ελάχιστα φιλοσοφημένους.
Η ζωή είναι θάνατος. Το μόνο που χρειάζεται για να πεθάνεις είναι να είσαι ζωντανός. Ο θάνατος είναι προϋπόθεση για να υπάρξει ζωή. Οι "αθάνατοι" δεν θα μπορούσαν να διαιωνίσουν το είδος. Άλλωστε δεν θα υπήρχε λόγος!
Φιλόσοφος είναι ο εραστής της σοφίας που δεν αξιώνει σιγουρίες, αντίθετα εκφράζει αμφιβολίες για τα πάντα, ακόμη και για τον αν η ζωή είναι κατάσταση καλύτερη από το θάνατο. "Το ξεύρει μόνον ο Θεός" είπε ο Σωκράτης στη δίκη του.
"Το φιλοσοφείν δεν είναι παρά μελέτη θανάτου" έγραφε ο Κικέρωνας.
Κύριο μέλημα της φιλοσοφίας κατά την πεποίθηση αυτή είναι να μας προετοιμάζει για το θάνατο, να καλλιεργεί μέσα μας μια στάση προς το πεπερασμένο της ύπαρξής μας, η οποία θα αντικρίζει κατάματα τον τρόμο της εκμηδένισης, χωρίς να επαγγέλλεται κάποιο επέκεινα, μια μετά θάνατον ζωή.
"Ο θάνατος είναι δίπλα μας και πλησιάζει ολοένα. Πλάκα δεν έχει?" γράφει ο Simon Critchley στο "Το βιβλίο των νεκρών φιλοσόφων" και συνεχίζει "Όσο για μένα προσωπικά, θα έλεγα ότι βλέπω το θάνατο με έναν τρόπο που θυμίζει μάλλον την άποψη του Επίκουρου (σημείωση δική μου: διαβάστε σχετικά και το "Ο Κήπος του Επίκουρου" του Γιάλομ) και τα λεγόμενα "τέσσερα φάρμακα": μη φοβάσαι το Θεό, μη χολοσκάς για το θάνατο, το καλό βρίσκεται εύκολα, το φριχτό το αντέχεις άνετα.
Το να είσαι φιλόσοφος λοιπόν σημαίνει να μαθαίνεις πως να πεθάνεις, σημαίνει ότι αρχίζεις να καλλιεργείς τη στάση που πραγματικά αρμόζει στο θάνατο. Όπως γράφει ο Μάρκος Αυρήλιος, το να αντιλαμβάνεσαι αν έχει έρθει η ώρα να αποχωρήσεις από τον κόσμο είναι μια από τις ευγενέστερες λειτουργίες της λογικής.
Οι μέλισσες έχουν τη δύναμη να νικήσουν το θάνατο, γι' αυτό άλλωστε οι βασιλιάδες στην αρχαία Ελλάδα έφτιαχναν τους τάφους τους σε σχήμα κυψέλης. Ξαναδιαβάστε τη ιστορία του Αρισταίου όπως την είχα αναρτήσει το Μάρτιο του 2006 με τίτλο "Η Κρυφή Ζωή των Μελισσών".
Οι άνθρωποι έχουν και αυτοί τη δύναμη να νικήσουν το θάνατο. Η δύναμη αυτή λέγεται Έρωτας.
Ο Έρωτας του Πλάτωνα, η επιθυμία να ξαναβρούμε το για πάντα χαμένο Ανδρόγυνο, όπως ήταν ο άνθρωπος πριν ο θεός ή όποιος άλλος ανόητος αποφασίσει να χωρίσει τη γυναίκα από τα πλευρά του άντρα, με συνέπεια η πληγή να πονάει συνέχεια.
Όλες οι θρησκείες αρχίζουν και τελειώνουν στο κρεβάτι, και όλα τα κρεβάτια είναι βωμοί και θυσιαστήρια. Σε κρεβάτι γεννιόμαστε, σε κρεβάτι πεθαίνουμε (συνήθως) και σε κρεβάτι πασχίζουμε να διαιωνίσουμε το είδος, ακόμα και όταν δεν έχουμε καμιά πρόθεση να κάνουμε αυτό το θεάρεστο έργο, αλλά απλά αφηνόμαστε να πιαστούμε στην παγίδα που έχει μόνιμα στημένη η φύση, προκειμένου να μην καταστραφεί ως φύση. Αν λοιπόν, ο Θεός είναι η φύση τότε κάθε τι το φυσικό είναι θεϊκό.
Ο Έρωτας είναι η θεϊκή επιθυμία της ολοκλήρωσης με την επαναφορά μας στο αρχέτυπο της ιδέας του ανθρώπου, πριν αυτός χωριστεί και γίνει δυο. Είναι η απόπειρα της επανένταξης στη ηρεμία του κοσμικού χάους, τότε που δεν υπήρχε καμιά μορφή ζωής εντός του και συνεπώς δεν θα μπορούσε να γίνει λόγος για ευτυχία ή δυστυχία, για ζωή ή θάνατο (Μπατάιγ).
Ο Έρωτας ή είναι τρελός ή δεν είναι έρωτας. Έρωτας σε υγιεινές αναλογίες δεν νοείται.
Ο οργασμός που λέγεται και "μικρός θάνατος" γιατί σ' αυτόν χάνουμε πρόσκαιρα τη συνείδησή μας, είναι μια εμπειρία εκείνου που πρόκειται να μας συμβεί. Κι αυτό που πρόκειται να συμβεί με το θάνατο είναι η επαναφορά στην κατάσταση του κοσμικού χάους, όπου και θα παραμείνουμε με την μορφή ανόργανης ύλης.
Φοβούνται τον οργασμό αυτοί που φοβούνται το θάνατο. Χρειάζεται θάρρος και για να πεθάνεις και για να κάνεις έρωτα ως μελλοθάνατος. Για να μπορείς να ερωτεύεσαι με πληρότητα και ένταση πρέπει να έχεις βαθιά συνείδηση της θνητότητας σου.

"Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια."

Κώστας Καρυωτάκης

ΣΣ. Η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο φίλο μας το "Νίκο τον Μελισσά" που κατέχει πλέον το Μέγα Μυστικό και μας διαβάζει από την ηρεμία του κοσμικού χάους. Το ποίημα που ακολουθεί το είχε αναρτήσει με τίτλο
"Ο Τρελός".
Και έρχονται στιγμές
έρχονται ώρες
βραδιές
ατέλειωτες παγωμένες βραδιές
που λαχταράς μια φωνή
ένα χάδι
και
δεν υπάρχει για σένα.
Νιώθεις άδειος
υπόλογος στον εαυτό σου
κατηγορούμενος
και
η νύχτα στοιχειώνει μέσα σου.
Και αν σου τύχει
στο δρόμο σου σε κουρσάρους να πέσεις

κουρσάροι ψυχών να σε βρουν
νομίζεις πως τη σωτηρία βρήκες.
Για σωτηρία παίρνεις το κούρσεμα.
και αφήνεσαι.
Βλέπεις αυτοί πολλά τεχνίτες είναι.
Και ύστερα με πλοίο λεηλατημένο
χωρίς τιμόνι
χωρίς άρμενα
πρέπει το ταξίδι να συνεχίσεις
Όμως ξέρεις να
πως τη στιγμή πού σε κούρσεψαν
κέρδος ήταν για σένα
όσο και αν
μεγάλο κόστος
πρέπει να πληρώσεις
.
















Get this widget Track details eSnips Social DNA

14 Comments:

Blogger markos aliprantis said...

Καλό μήνα αλλά ρέ μου μαύρησες την ψυχή

7/01/2009 4:44 μ.μ.  
Blogger zepos said...

Έτσι - έτσι!
Μέγα μυστήριο ο θάνατος, αλλά μεγαλύτερο ο χαμός αγαπητού προσώπου.. Όλη η λαϊκή σοφία ήταν στον Νίκο τον Μελισσά..

Κάποιος (δεν θυμάμαι τώρα) είχε πει οτι: "Ο θάνατός μου δεν με αφορά αφού δεν θα είμαι παρών τότε που θα συμβεί"....
Προσπάθεια αποτυχημένη καθυσυχασμού της αγωνίας μας...

7/01/2009 7:36 μ.μ.  
Blogger melitis ΠΗΝΕΙΑΣ said...

χαιρετώ!και ο Ξένιος Δίας στα κεφάλια μας.ρε εσύ ακριβώς σαν να κάναμε το ίδιο φιλοσοφικό ταξείδι,σαν να πήγαμε μαζί Βυτίνα και πεύκο.
όμως ,όπως έχεις ανεβάσει στροφές και δείχνεις (σαν να είσαι σε μελισσοκομικό αεροπλανοφόρο σηματωρός)δείχνεις λίγο βιαστικός,λες μήπως θέλεις να προλάβεις το αναπόφευκτο,όπως σαν σκοτεινιάζει και χάνεται το φώς,τείνεις να βγάζεις συν περάσματα,σε αυτό το πολυποίκιλο φιλοσοφικό κυκεώνα που έχεις μέσα στον κρατήρα σου.
και μέσω Σοφοκλή και χαίντενγκερ
θα επαναλάβω:
τις γαρ ανήρ πλέον,τας ευδαιμονίας φέρει,τόσον όσον δοκεί και δόξαντα αποκλείναι!.ποιός είναι αυτό ο μάγκας τελικά?
ακριβώς οι 12Θεοί έφεραν και τον Νίκο(είχα πιάσει την μυρωδιά του)στην αγαθή σωστή θέση να έχει αβαταρ τον γαίδαρο,σημάδι επίγνωσης κλειδιού στην Θεωσή μας.σαν λατρευτικό σύμβολο δε πίσω στα μητριαρχικά χρόνια της λαγνείας το πολωμένο ταξείδι της μέλισσας μέσα από το φως του Φοίβου μας ισσοροπεί.
χαίρε Νίκο ες Όλυμπον αναβάς

7/01/2009 8:10 μ.μ.  
Blogger chaniabee !!!! said...

Γεια σου φιλαράκι!!!! Πάλι δεν έχω λόγια για να κάνω σχόλια στα γραμμένα σου…!!! Η γνώμη μου : αφού θα λείπω από τον θάνατο μου τι με νοιάζει πως θα με βρει!!!

7/02/2009 6:07 μ.μ.  
Blogger Μάντης Τειρεσίας said...

Ρε φίλε, το κείμενο είναι σούπερ αισιόδοξο - θα διαφωνήσω ως εκ τούτου με τον συνάδελφο Μάρκο - και αποδεικνύεις πολύ ξεκάθαρα όλη την Ταοική φιλοσοφία του Yin & Yang.
Το σηματάκι με το οποίο οι πιο πολλοί στολίσαμε τις σχολικές μας τσάντες πολλά χρόνια πριν και που εμπεριέχει σοφία εξ'ανατολών μεταγγισμένη απο τους δικούς μας προγόνους.

Ομως θα ήθελα να σου κάνω μια ερώτηση....

Αυτός ο ΤΡΟΜΕΡΟΤΑΤΟΣ πίνακας που έχεις αναρτήσει, απο που είναι παρμένος?
Ποιός είναι ο άνθρωπος που μπορεί να έχει φτιάξει αυτό το ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ δημιούργημα?

Φιλικά και συντροφικά....

7/03/2009 8:19 μ.μ.  
Blogger melitis ΠΗΝΕΙΑΣ said...

Τειρεσία.
λόγω ονόματος(νικ)ταιριάζει νάχεις τέτοιες απόψεις.όμως οι πελασγοί Δια-μαρτύρονται επί τούτο,καθότι η χύτρα της Σοφίας είναι το πλείστον η Αιγαιακή περίμετρος.

7/05/2009 12:11 π.μ.  
Blogger Μάντης Τειρεσίας said...

Μα για αυτό το λόγο Πηνεία μεταγγίστηκε η εγχώρια σοφία και προς ανατολάς.
Νομίζω συμφωνούμε.

Διότι η χύτρα φαίνεται απο το συνεχές βράσιμο ήταν αδύνατον να παραμείνει στην αρχική της κατάσταση και επειδή έσκασε κάποια φορά απο την παρατεταμένη συσσώρευση σοφίας εντός της Αιγαιακής περιμέτρου έλουσε με τα υπέροχα ζουμιά της όλους τους γείτονες που ήταν ικανοί να γευτούν αυτό το μαγικό ζωμό της μαρμίτας των προγόνων μας Πελασγών.

Φιλικά και συντροφικά...

7/05/2009 6:15 μ.μ.  
Blogger IxNiLaTiS said...

Οι φιλόσοφοι που αναφέρθηκαν, αυτοί που μίλησαν για θεό, αναφέρονταν στην εκλαϊκευμένη ανθρωπόμορφη φιγούρα του ασπρομάλλη γέροντα που κάθεται σε έναν θρόνο κάπου στα σύννεφα και γύρω του τα αγγελάκια παίζουν μουσική με άρπες ….

Είναι λογικό ότι αυτή η "φιγούρα" έχει δημιουργηθεί με σκοπό να καλύψει τις "ανάγκες" των απαίδευτων απλοϊκών ανθρώπων. Πάνω σε αυτή τη φιγούρα λοιπόν, οι φιλόσοφοι παριστάνουν τον έξυπνο. Προσωπικά νομίζω ότι είναι ντροπή τους.

Στην θρησκεία της Κοσμογονίας ως θεός (με την μονοθεϊστική αντίληψη) εκλαμβάνεται το "Όντως Όν". Στον χριστιανισμό ο θεός είναι ο "Λόγος".

Αν το καλοσκεφτείς Λόγος και Όντως Όν ταυτίζονται.

Επομένως όπως είπες τα πάντα είναι θεϊκά, και άρα ζούμε και υπάρχουμε εντός του Όντως το οποίο Είναι.

Οτιδήποτε υπάρχει μέσα σε αυτό δεν χάνεται ποτέ αλλά μεταπηδά από την μια κατάσταση στην άλλη και αλλάζει μορφές.

Χάος με την έννοια της απουσίας Τάξης, δεν νομίζω πως υπήρξε ή θα υπάρξει ποτέ. Ο Λόγος υπήρξε ανέκαθεν και θα υπάρχει για πάντα.

Λόγος είναι το πλέγμα των νόμων ή αλλιώς ο Νόμος, αφού οι νόμοι εξαρτώνται ο ένας από τον άλλο και ο καθένας αποτελεί προέκταση του άλλου.

Άρα ο Νόμος είναι ένας και συμπεριφέρεται με Λογικό τρόπο.

Από πρόσφατη ομιλία μου :
Τι είναι όμως ο Λόγος; Ο Λόγος είναι πρώτα μαθηματική και μετά φιλοσοφική έννοια και είναι ο Νόμος της Αναλογίας που διέπει το Είναι.
Ας θυμηθούμε την φράση του Παρμενίδη: «ΤΟ ΓΑΡ ΑΥΤΟ ΝΟΕΙΝ, ΕΣΤΙΝ ΤΕ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ» (= Διότι η Διάνοια είναι Αυτό το Ίδιο το Είναι). Εννοεί πως η Διάνοια (Νόμος της Αναλογίας) βρίσκεται μέσα στο Είναι, αλλά και το Είναι δεν θα μπορούσε να είναι, αν δεν υπήρχε η Διάνοια που το συντηρεί. Άρα Διάνοια και Ύπαρξη είναι ταυτόσημες.

«Ο Λόγος» γράφει ο Pike, «είναι το όχημα διά του οποίου ο θεός δρα επί του σύμπαντος, επί του κόσμου των ιδεών, μέσω του οποίου ο θεός έχει δημιουργήσει τα πράγματα». «Εν αρχή είν’ ο Λόγος», αναφέρει ο Ιωάννης, «και ο Λόγος είν’ προς τον θεό, και θεός είν’ ο Λόγος».

Η ικανότητα του εγκεφάλου μας να αντιλαμβάνεται τον Λόγο, είναι αυτό που αποκαλούμε «Λογική». Ο άνθρωπος λοιπόν αυτός που είναι ικανός να αντιλαμβάνεται τον Λόγο και να ενεργεί με βάση Αυτόν, λέμε ότι ενεργεί Λογικά, και ονομάζεται Λογικός. Τα έπεα ( η ομιλία) ενός λογικού ανθρώπου ονομάζονται Λόγια.

Μετά τους συλλογισμούς αυτούς, είναι φανερό πως ο Λόγος είναι η ίδια η Αλήθεια, διότι δεν είναι δυνατόν η Αλήθεια να είναι κάτι το παράΛογο.

Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, …. Περιπλέκονται, διότι κάθε φορά μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε μικρά μόνον τμήματα του Λόγου και όχι τον Λόγο στο σύνολό του …


Θέλω να πώ πολλά αλλά αυτό σημαίνει και αρκετές ώρες πληκτρολόγησης που δεν έχω.
Ελπίζω στην επόμενη μελισσοκομοσυνάντηση να σε έχουμε κοντά μας να γνωριστούμε και προσωπικά.

Σημ.
Για τον Νίκο δεν έχω να πω τίποτα και δεν λυπάμαι. Ήταν αρκετά συνειδητοποιημένος. Λυπάμαι μόνον για αυτούς που ήρθαν και έφυγαν δίχως να συνειδητοποιήσουν τίποτα, και έζησαν σαν άλογα ζώα από την μια μέρα στην άλλη, με μόνον οδηγό τα ορμέμφυτά τους.
Αυτούς λυπάμαι.

7/07/2009 11:41 π.μ.  
Blogger BeeHappy said...

Αντιλαμβάνομαι ότι ένας πιστός δυσκολεύεται να καταλάβει πως τα βολεύουμε εμείς οι άθεοι. Απαιτούμε όμως να μας αναγνωρίσετε τον υπαρξιακό ηρωισμό μας, ότι καταφέρνουμε δλδ να ζούμε χωρίς Θεό και να μην αυτοκτονούμε. Η αξιοπρέπεια της πάντα σκληρής αλήθειας (και δεν υπάρχει τίποτε πιο σκληρό από την αλήθεια του θανάτου) μας κρατάει στα πόδια μας. Η αξιοπρέπεια είναι ο δικός μας θεός. Τα ζωτικά ψέματα τα αφήνουμε σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη. Και είναι πάρα πολλοί.
Υπάρχει μια δυστυχία στην αθεία, όπως υπάρχει μια δυστυχία σε κάθε μορφής γενναιότητα. Τόσο η ευτυχία όσο και ο Θεός δεν είναι για γενναίους. Και γενναίος δεν είναι αυτός που κάνει ηρωικές πράξεις αλλά εκείνος που ξέρει καλύτερα πως ότι και να κάνει, το μηδέν παραφυλάει στο τέρμα.

7/07/2009 2:32 μ.μ.  
Blogger Μάντης Τειρεσίας said...

Σε κάποια καπνισμένη Λονδρέζικη pub που μυρίσζει μπύρα απο 100 μέτρα μακρυά, ο Ian Anderson των Jethro Tull σκαρφίστηκε να γράψει ένα τραγουδάκι με θέμα "My God" που αφιερώνεται σε όλους τους μελισομπλοκάδες που ανταλλάσουν απόψεις για το θέμα μας, μιας και είναι σχετικό.

Σας δίνω και τους στίχους, μιας και έχουν ενδιαφέρον και εύχομαι καλά μέλια και καλές διακοπές σε όλους, μιας και σε λίγο σαλπάρω και εγώ για τις δικές μου διακοπές

"My God"

People -- what have you done --
locked Him in His golden cage.
Made Him bend to your religion --
Him resurrected from the grave.
He is the god of nothing --
if that's all that you can see.
You are the god of everything --
He's inside you and me.
So lean upon Him gently
and don't call on Him to save you
from your social graces
and the sins you used to waive.
The bloody Church of England --
in chains of history --
requests your earthly presence at
the vicarage for tea.
And the graven image you-know-who --
with His plastic crucifix --
he's got him fixed --
confuses me as to who and where and why --
as to how he gets his kicks.
Confessing to the endless sin --
the endless whining sounds.
You'll be praying till next Thursday to
all the gods that you can count.

Συγγνώμη αλλά δεν είχα χρόνο για μετάφραση.

Φιλικά και συντροφικά.....

7/08/2009 9:47 π.μ.  
Blogger spyros said...

Τη μία πιάνουμε παρέα αφεσμούς και σκέφτεσαι επανάσταση, την άλλη σε στέλνω να πιάσεις άλλους και σκέφτεσαι θάνατο...
Τώρα που το φθινόπωρο θα ξαναφεύγουν θα με πάρεις παρέα να το φιλοσοφίσουμε το πράμα.
Άντε να τα πούμε επιτέλους

7/09/2009 9:29 μ.μ.  
Blogger BeeHappy said...

Τη ζωή σκέφτομαι, τη ζωή.

7/10/2009 10:20 π.μ.  
Blogger ESTELLA said...

Δεν θα φιλοσοφισω το θέμα του θανάτου και της ζωής παραπάνω...
Ο φόβος του θανάτου με είχε διαλύσει τελευταία. Το κείμενο σου ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόμουν. Αυτό που μέσα μου ήθελα να διαβάσω και το κατάλαβα μόνο όταν έφτασα στην τελευταία λέξη.
Ευχαριστώ.
Εύχομαι μέσα απο την καρδιά μου να σαι πάντα καλά. Μετράει μια ευχή απο μια άγνωστη σ εναν άγνωστο; Δεν έχει σημασία. Εγώ θα το ρισκάρω. :)

7/14/2009 11:31 μ.μ.  
Blogger IxNiLaTiS said...

BeeHappy προφανώς δεν έδωσες την απαιτούμενη προσοχή στο κείμενο που έγραψα παραπάνω :(

Υποθέτω ότι συγχέεις την ύπαρξη του Θεού Λόγου, με την πεποίθηση στην ύπαρξη και αθανασία της Ψυχής. Είναι διαφορετικά πράγματα.

Το «πέρασμα στην ανυπαρξία» (μηδέν = μηδέ έν = ούτε ένα = κανένα) είναι παράλογο και άρα ψευδές. Το μηδέν δεν υπάρχει, ούτε υπήρχε, ούτε θα υπάρξει ποτέ.

Θέλει θάρρος να παραδεχθεί κανείς πως δεν τελειώνει με τον θάνατο του βιολογικού σώματος, και πως οι πράξεις του θα ορίζουν την συνειδητότητα που θα ακολουθεί την αθάνατη ζωτικότητά του.

Ίσως να βολεύει να πιστεύει κανείς πως όταν πεθάνει, τα πάντα θα σβήσουν … και δεν θα παιδεύεται – εκπαιδεύεται περεταίρω. Έτσι μπορεί να κάνει σήμερα όποια αδικία θέλει.

@ Μάντης Τειρεσίας
Πές στον Αντερσον ότι μιλάει για έναν θεό Καμπαλιστικής Αντίληψης. Αν δεν μελετήσεις Καμπαλά δεν καταλαβαίνεις τις αλληγορίες και τις διδαχές τους.
Ο Άντερσον αντιλαμβάνεται μόνον την άγνοια - βλακεία των μαζών. Και αυτό διότι δέχονται κυριολεκτικά τις αλληγορίες, όπως πιθανότατα κάνει και ο ίδιος. Εξ ού και το άτοπο.

Τέλος πάντων … θέλει συζήτηση, καθαρό μυαλό, διάβασμα και προπαντός "πειραματισμό".
Καλά να περνάτε όλοι. :)

8/12/2009 11:49 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home