Στην Κυψέλη
Μελισσοκόμος επί τω έργω
Name: BeeHappy
Location: ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ, GR

Δευτέρα, Μαΐου 14, 2007

Λεηλασία (Παρ' ολίγον αποτυχημένος τρύγος)

Η μέρα είχε οριστεί, τα υλικά ήταν έτοιμα και φορτωμένα, ο καφές στο χέρι και ξημερώματα Σαββάτου ξεκινήσαμε. Το δεύτερο καφέ τον πίναμε στην Αγία Τριάδα Αργολίδας, δίπλα σε μια πορτοκαλιά, υπό το συνεχές βούισμα των μελισσών που ήδη είχαν ξεκινήσει και αυτές τη μέρα τους. Τίποτε δεν προμήνυε την αναστάτωση που θα ακολουθούσε σε λίγη ώρα.
Έχοντας την περσινή εμπειρία του καθυστερημένου τρύγου και της επακόλουθης λεηλασίας που προέκυψε, φέτος ο προγραμματισμός έγινε νωρίτερα, ενώ υπάρχει ακόμη μελιτοέκκριση από αρκετά άνθη της πορτοκαλιάς.
Η πρόβλεψη του καιρού της ημέρας μιλούσε για θερμοκρασίες Ιουλίου και έτσι νωρίς-νωρίς με τη δροσιά ξεκίνησε η διαδικασία του τρύγου.
Κοπιαστική δουλειά αλλά η αποζημίωση κυριολεκτικά γλυκιά!
Ξεκινήσαμε τη διαδικασία από τις κυψέλες του Μάρκου, έχοντας και τη βοήθεια του Γιώργου (κατοίκου Αγ. Τριάδας, ο ευτραφής με το αθλητικό φανελάκι) οι μέλισσες του οποίου είναι υπάκουες ως αρνάκια. Το πρωινό όμως εκείνο οι διαθέσεις ήταν διαφορετικές. Με το καλημέρα μας έκαναν σαφές ότι δεν θα παρέδιδαν αμαχητί τον κόπο τους όλων των προηγούμενων ημερών.
Η πρόχειρη ενδυμασία μας αντικαταστάθηκε γρήγορα από ενισχυμένα γάντια, μάσκες και μπόλικο δροσερό καπνό.
Η διαδικασία προχωρούσε έστω και με μικρά προβληματάκια και οι κυψέλες με το μυρωδάτο πορτοκαλόμελο άρχισαν να στοιβάζονται η μια πάνω στην άλλη.
Αυτό ακριβώς ήταν και το ευαίσθητο σημείο που μας διέφυγε της προσοχής. Η μυρωδιά του μελιού. Το πορτοκαλόμελο έχει μια εξαίσια φίνα και λεπτή ευωδιά (και αντίστοιχη γεύση) ιδιαίτερα πτητική, η οποία σε κλάσματα δευτερολέπτου έγινε αντιληπτή από τις μέλισσες πυροδοτώντας τη διαδικασία της λεηλασίας.

Δυο λόγια εδώ για το φαινόμενο αυτό. Τι ακριβώς είναι η λεηλασία?
Όπως λέει και η παροιμία, το κλεμμένο το ξύδι είναι πιο γλυκό από το αγορασμένο το μέλι. Και ποιος το γνωρίζει καλύτερα αυτό? Οι μέλισσες. Βεβαίως το γνωρίζουν και οι άνθρωποι εδώ και χιλιάδες χρόνια, καθώς η λεηλασία ήταν πάντα το επόμενο βήμα της κατάληψης της πόλης στόχου, διαιωνίζοντάς το πιστά μέχρι και σήμερα με εκσυγχρονισμένες μεθόδους (ανοικοδόμηση βομβαρδισμένων, δομημένα κλπ).
Πίσω στις μέλισσες. Οι μέλισσες ως γνωστό έχουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη την όσφρηση. Αντιλαμβάνονται τη μυρωδιά των σακχαρούχων χυμών από χιλιόμετρα μακριά. Ιδιαίτερα όταν η μελιτοέκκριση μιας περιοχής είναι περιορισμένη ή και μηδενική, η παραμικρή υποψία γλυκιάς ουσίας τις κινητοποιεί αυτόματα. Εκείνη λοιπόν τη στιγμή επικρατεί ο νόμος του ισχυρότερου και το ένστικτο της επιβίωσης. Το σύνθημα της γενικευμένης επίθεσης δίνεται και οι ασθενέστερες κυψέλες κυριολεκτικά αποδεκατίζονται αμυνόμενες με τις λιγοστές δυνάμεις τους ενάντια στους εισβολείς λεηλάτες.
Υπάρχει δε μάλιστα η αντίληψη ότι η συμπεριφορά αυτή σε κάποιες μέλισσες είναι γονιδιακή και κληρονομούμενη. Ίσως αυτό να εξηγεί την αυξημένη επιθετικότητα τους ενός μελισσομαντριού μου, το οποίο βρίσκεται πολύ κοντά σε αυτό του μπαρμπα-Γιώργη που λέγαμε τις προάλλες. Όλοι οι παλιοί μου έλεγαν ότι οι μέλισσες του μπάρμπα είναι λεηλάτριες αλλά δεν το πίστευα. Ίσως να ισχύει τελικά και η συνεχής ενόχληση να τις κάνει ευέξαπτες.
Τα θύματα από το φαινόμενο αυτό είναι χιλιάδες, αλλά και η διασπορά των πιθανών ασθενειών εξασφαλισμένη.
Η εικόνα που αντίκριζε κανείς μέσα σε λίγα λεπτά ήταν αυτή.


Κατά χιλιάδες οι μέλισσες προσπαθούν να βρουν δίοδο προς την πηγή της οσμής. Οι θυρίδες αερισμού όπως και οι διάφορες χαραμάδες κατακλύζονται από μέλισσες.
Οι μέλισσες φύλακες στη στιγμή πολλαπλασιάζονται και αμύνονται στην είσοδο της κυψέλης.
Από την επιδρομή δεν γλύτωσαν ούτε τα μικρά γονίδια που υπήρχαν στην περίμετρο του μελισσοκομείου. Αδύνατα όπως είναι αποτελούν τους πιο εύκολους στόχους.

Περιέργως πως, ή ίσως εξηγήσιμα, καμιά από τις δικές μου κυψέλες δεν δέχτηκε επίθεση. Η εξήγηση που έδωσα βασίζεται στο ότι οι αεραγωγοί των καπακιών μου (και όλος ο κενός χώρος μέσα τους) είναι κλεισμένοι με μονωτικό υλικό για την προστασία από τη ζέστη και οι κυψέλες μου καινούριες με πολύ καλή εφαρμογή μεταξύ των πατωμάτων, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν διαρροές.
Η διαδικασία του τρύγου σταμάτησε, τα πατώματα με τα μέλια μεταφέρθηκαν μακριά και ξεκίνησε η προσπάθεια καταστολής του φαινομένου. Με καπνό στα σημεία συγκέντρωσης και περιορισμό πιθανών κενών και των εισόδων των κυψελών.

Η ώρα ήδη κόντευε 12, ο ιδρώτας έτρεχε ζεστός και εμείς δεν είχαμε τρυγήσει ούτε τα μισά μελίσσια. Οι σκέψεις ανάμικτες από το να τα μαζέψουμε και να φύγουμε να συνεχίσουμε με όποιο κόστος ή να περιμένουμε και να δούμε.Τελικά στρώσαμε κάτω τα κεφτεδάκια της Αγγέλως (συζύγου του Μάρκου), ντοματούλα και μπυρίτσα στη σκιά της πορτοκαλιάς. Τα γάντια έγιναν μαξιλάρι στη ρίζα του δέντρου.
Σε 1-2 ώρες όλα ήταν όπως και πριν. Οι μέλισσες είχαν ησυχάσει και εμείς είχαμε ξεκουραστεί.
Ξεκίνησε η δεύτερη προσπάθεια για ολοκλήρωση του τρύγου, η οποία και ευωδόθηκε χωρίς άλλα παρατράγουδα.
Το γλυκό φορτίο ήταν πλέον έτοιμο να πάρει το δρόμο για την εξαγωγή του.
Λίγο πριν φύγουμε έπρεπε να επιθεωρήσουμε τα γονίδια που είχαν αυτοσυλληφθεί στις κυψέλες παγίδες που είχαμε τοποθετήσει περιμετρικά ώστε να συλλάβουμε κάποιους από τους αφεσμούς που παρ' όλες τις προσπάθειές μας τελικά εγκατέλειψαν την κυψέλη τους.

Αποδείχτηκε ότι ο συνδυασμός της αυξημένης τάσης των αφεσμών για ανάπτυξη με την άφθονη μελιτοέκκριση της πορτοκαλιάς δεν ήταν δυνατόν να σταματήσει το γονίδι στα 2-3 πλαίσια που είχαμε τοποθετήσει στις παγίδες. Τα γονίδια έχτισαν άναρχα (για μας, για κείνα σε πλήρη τάξη) κηρήθρες τις οποίες και γέμισαν με μέλι. Η απόλαυση του μελιού της φρεσκοχτισμένης κηρήθρας δεν περιγράφεται ακόμα και αν χρησιμοποιήσω το 100% του έτσι και αλλιώς μικρού συγγραφικού μου ταλέντου.
Όποιος προλαβαίνει τρώει

Το απόγευμα και ύστερα από μια ακόμα ταλαιπώρια αντικατάστασης ελαστικού επί της Αττικής οδού είχαμε πια φτάσει στα σπίτια μας.
Σε λίγες ώρες θα βρισκόμαστε πάλι εκεί, αυτήν τη φορά για να μεταφέρουμε τις κυψέλες στα έλατα της Βυτίνας, όπου οι πληροφορίες μας λένε ότι ο Physokermes hemicryphus ξεκίνησε ήδη το έργο του.





Η απώλεια της Nikon που χρησιμοποιούσα μέχρι τώρα μαζί με την απώλεια της διάθεσης (άσχετα μεταξύ τους) για νέες καταγραφές, είχαν σαν αποτέλεσμα να καθυστερήσει το σημερινό post και να παραληφθούν κάποια άλλα που χρονολογικά προηγούνταν.
Ας ακούσουμε ένα τραγουδάκι από τον Αργύρη (από ζωντανή συναυλία που πάντα προτιμώ), απολαυστικός όπως πάντα στις αφηγήσεις του και ίσως ανακτήσω τη διάθεση (φωτογραφική πάντως ήταν ευκολότερο και απόκτησα καινούρια).


18 Comments:

Blogger Beekeeper said...

Καλογαφωτα!

5/14/2007 4:56 μ.μ.  
Blogger Drone said...

Με έχεις προβληματίσει πολύ με αυτο το Post.Φάσκω και αντιφάσκω.Μάλλον όμως δέν θέλω να δώ λεηλασία (τουλάχιστον στα δικά μου μελισσάκια)

5/14/2007 9:46 μ.μ.  
Blogger Beekeeper said...

...καλο φαγωτα.. (γμ τους αναγραμματισμους μου!!)

5/14/2007 10:56 μ.μ.  
Anonymous parosbees said...

Kαλή αρχή για φέτος και καλοφάγωτο.Μην ξεχάσεις και μένα θέλω 100 kg για να ταϊσω τον χειμώνα.Χτές τρύγησα το μελισσοκομείο στον Κριό και από 15 μελίσσια πήρα 10 kg ανθόμελο μαύρα χάλια.

5/15/2007 7:29 π.μ.  
Blogger witch of daffodils said...

πάντα τέτοια αγαπητέ :)
καλές και καλοφάγωτες σοδειές, τυχερέ τύπε!

5/15/2007 11:05 π.μ.  
Blogger BeeHappy said...

Ευχαριστώ σας καλοί μου φίλοι.
Είναι κάποιες φορές, όπως καλή ώρα τώρα που μόλις επέστρεψα μετά από σχεδόν 15 ώρες απίστευτης ταλαιπωρίας, που αναρωτιέμαι τι κόστος ψυχικό & σωματικό (ας αφήσουμε κατά μέρος το οικονομικό, ας πούμε ότι δεν είναι το σημαντικότερο) πληρώνω για να ζήσω την ευτυχία μιας φρεσκοχτισμένης κηρήθρας γεμάτης μυρωδάτο αγνό μέλι.
Τελικά η μελισσοκομία είναι αρρώστια.
Αυτήν τη στιγμή πάντως ένα φορτίο μέλισσες βοσκά στα έλατα και άλλο ένα στο θρούμπι. Ίσως του χρόνου να βάλω μυαλό.
Μόλις εξαχθεί, θα το δείτε σε σχετικό post πιστεύω, θα έχετε τη χαρά να το γευτείτε.

5/15/2007 11:38 π.μ.  
Blogger Axtapos said...

Καλοφάγωτα!!!
Εδώ στις Κυκλάδες όπως λέει και ο Μάρκος πολύ φτωχή χρονιά. Θα δω τι μπορώ να πάρω τέλος του μήνα και με τη θρίμπη.. Εχθές έπιασα και ένα μικρό σμάρι... Το πρώτο για φέτος.. Πολύ ασυνήθιστο. Κάτι ξέρουν τα μελισσάκια!

5/15/2007 12:08 μ.μ.  
Blogger Νίκος said...

Μπράβο για την επιτυχεία στη πορτοκαλιά, ολοι ζηλέψαμε, είναι προσωπική επιτυχεία,πάντα τέτοια.
Θα πάρεις απο τα καινούρια νά"υλον
δύχτια που έχουν για τις ελιές και θα σκεπάζεις όλο το αμάξι με τα μέλια.Δε περνάει μέλισσα.Είναι φθηνή και καλή λύση. νικος

5/15/2007 3:26 μ.μ.  
Blogger BeeHappy said...

@Νίκος
Ευτυχώς ή δυστυχώς το κάναμε και αυτό. Δεν είμαι σίγουρος σε ποιό δίχτυ αναφέρεσαι, χρησιμοποιήσαμε πάντως ένα τέτοιο, έσωσε την κατάσταση μεν οδήγησε στο θάνατο δε, κάποιες εκατοντάδες μέλισσες που βρέθηκαν ατυχώς κάτω από αυτό και έσκασαν από θερμοπληξία. Το φορτηγό ήταν ήδη 100-150 μέτρα μακρυά και κάθε πάτωμα το μεταφέραμε αμέσως και σκεπαζόταν. Εντάξει, την επόμενη φορά μάλλον θα ξέρουμε καλύτερα τι θα κάνουμε.

5/16/2007 9:21 π.μ.  
Blogger Axtapos said...

Λεηλασία έχω ακούσει, διαβάσει αλλά δεν είχα δει ποτέ. Ελεγα οτι είναι πολύ σπάνιο. Εχθές πήρα φρέσκο σιρόπι 1-1 να το βάλω στο μικρό που έπιασα με μια "παγίδα", να το ταΐσω..Εχω ένα μικρό τροφοδότη πλαστικό που πάει στην είσοδο. Καθώς πήγαινα εκεί, λίγες στην αρχή μέλισσες με ακολουθούσαν. Μόλις το έβαλα στη θέση του, ένας χαμός έγινε΄.. Μαζεύτηκαν ένα σουρό πάνω του και ερχότουσαν και από τα κοντινά.. Τέτοιο καιρό ποτέ πριν δεν βλέπω τέτοια πείνα, μια μάλιστα μου έδωσε μια η πουτάνα στο αριστερό φρύδι, μια και δεν φόραγα τίποτα αφού δεν πήγαινα για να το ανοίξω.
Εδώ θέλω να ρωτήσω τους παλιούς. Εφέτος παρατήρησα οτι πρήζονται πάρα πολύ οι τσιμπιές.. Γαμώτο του και είμαι από χθές σαν κινέζος ..Τι συμβαίνει, άραγε; Πότε δηλαδή δεν θα πρήζεται πολύ;

5/16/2007 10:15 π.μ.  
Blogger BeeHappy said...

Οι πιο σίγουροι τροφοδότες για λεηλασία είναι αυτοί της εισόδου.
Περιορισμός στο ελάχιστο των εισόδων στα μικρά και αδύναμα μελίσσια.
Άμεσο περιορισμό με κλαδιά κλπ στο μελίσσι που δέχεται την επίθεση.
Τα κεντρίσματα είναι κάτι το περίεργο και εν πολλοίς ανεξήγητο. Κάποια πονάνε αδιανόητα και κάποια είναι σα χάδι. Κάποια πρήζονται άλλα καθόλου. Στα ευαίσθητα, θεωρητικά σημεία, μάτια κλπ δεν πρήζομαι καθόλου. Απεναντίας αστράγαλοι και καρποί ενίοτε γίνονται σα μπαλόνια.

5/16/2007 12:18 μ.μ.  
Blogger Axtapos said...

Εως εφέτος όλα τα περασμένα χρόνια δεν είχα υπερβολικό πρήξιμο πουθενά και είχα αρκετά τσιμπήματα. Εφέτος ένα τον Μάρτη στο μπράτσο και ένα την περασμένη εβδομάδα στη παλάμη πρήστηκε πολύ και χθές αυτό στο φρύδι με ..παραμόρφωσε.. Μου την έχει δώσει! Δεν είναι και το καλύτερο να είσαι στη δουλειά σαν τον ..Κουασιμόδο!! Δεν πονάνε όμως.. πολύ λίγο και αυτό στην αρχή, αλλά με ανησυχεί αυτό μήπως αναπτύξω καμιά αλεργία και εδώ δεν έχουμε αλεργιολόγους και τέτοιες πολυτέλειες.. Πάντως είναι..παρηγορητικό να ακούω οτι και άλλοι ..πρήζονται! Γιατί άμα βλέπω τους παλιούς να δουλεύουν σχεδόν "ξεβράκωτοι" με πιάνουν κάτι νεύρα...πως το κάνουν ρε φίλε!

5/16/2007 12:28 μ.μ.  
Blogger Axtapos said...

Σόρυ που ξέχασα για τη λεηλασία..Ποτέ έως εχθές δεν είχα πρόβλημα με το τροφοδότη αυτό. Και δεν το περίμενα τέτοια εποχή που υποτίθεται οτι είναι κάργα τα μέλια..Εχω και κάτι εσωτερικούς φιάξει με κεραμικά (γιαουρτιού!) και σκέπασμα τρυπητό από κ/πλακέ, αλλά δεν είχα όρεξη να το ανοίξω..

5/16/2007 12:31 μ.μ.  
Blogger BeeHappy said...

Στείλε μου κανένα "παλιό" να δουλέψει στα δικά μου ...ξεβράκωτος. Έτσι μάγκας το έπαιζε και ο Μάρκος (ο Αθηναίος όχι ο Παριανός) και μετά έτρεχε για γάντια και μπλούζες.
Σωστά τα κεσεδάκια, σε κάποιες περιπτώσεις χρησιμοποιώ τα πλαστικά πιατάκια των γλαστρών.

5/16/2007 12:40 μ.μ.  
Blogger Beekeeper said...

O Νικος λεει τα κλασικα τα πρασινα τα λιοπανα. Ειναι πολυ λεπτες σιτες και κανονικα δεν θα επρεπε να σου σκοτώνουμε μελισσες.

Θεωρητικα οι καλυτεροι ειναι οι ξυλινοι τροφοδοτες οροφης αλλα στην πραξε μου εχει συμβει να τρεχουν και αυτοι και μπορουν να προκαλεσουν λεηλασια... Οι εισοδου ειναι μακραν οι χειροτεροι!

Με το τσιμπημα αυτο που βλέπω εγω απο τα δικά μου ειναι οτι καθε χρονο οσο ζεσταινει ο καιρος τοσο πιο πολυ πονανε. Zepo ολοι πρήζονται δεν εχεις αλλεργία.Την Κυριακη με τσιμπισε μια στο δεικτη του αριστερου χεριου. Επιασε καποιο νευρο και ποναγε μεχρι τον ωμο αλλα με μηδεν πρηξιμο. Εξαρταται που θα σε πιασει..

5/16/2007 4:40 μ.μ.  
Blogger Axtapos said...

Καλημέρα
Ο πόνος αντέχεται αν και δεν πονάνε πολύ αν βάλεις αμέσως λίγο από το ειδικό στικ που έχουν τα φαρμακεία για τα τσιμπήματα (αμωνία). Το πρήξιμο όμως είναι πολύ σπαστικό! Τρίτη μέρα σήμερα πρησμένη μούρη..Γμτ! Εχω βαρεθεί να λέω στον κόσμο τι έχω!!
Προσπάθησα να φιάξω ξύλινο τροφοδότη εσωτερικό στο καπάκι, πολύ δύσκολη η στεγανοποίηση για σιρόπι. Για ζυμάρι είναι εύκολο..
Δεν έχουμε και κατάστημα εδώ να δεις τι σου ταιριάζει.. Τα κεσεδάκια δουλεύουν καλά (μικρή προσθήκη στο καπάκι 1εκ.), αλλά το ξύλινο φλοτέρ που σκεπάζει το σιρόπι βαραίνει πολύ αν πάνε πολλές μαζί και πάει πιο χαμηλά με αποτέλεσμα να τις "βρέχει" το σιρόπι και να κολλάνε. Πιο χοντρό κ/πλακέ ίσως, θα δοκιμάσω, αν και παίρνει πολύ όγκο από το υγρό.

5/17/2007 8:06 π.μ.  
Blogger Νίκος said...

Σε καμιά 10-15 μέρες θα κατεβώ στην Αθήνα.
Θα προσπαθήσω να σε βρω να πιούμε ένα
ποτό με μέλι πορτοκαλιάς. Πιστεύω να σου βρίσκεται
ακόμα. .

5/17/2007 8:32 μ.μ.  
Blogger BeeHappy said...

Θα χαρώ. Για τους φίλους πάντα περισσεύει.

5/18/2007 9:33 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home